ÇOCUĞUNUZ SİZE ŞİDDET Mİ UYGULUYOR?

Filed in:

Bugüne kadar koçluk yaptığım onlarca ebeveynin bazılarından, “çocuğum 8 yaşında şiddet uyguluyor, isteğini zorla yaptırıyor, oğlum yetişkin sayılır 18 yaşından büyük bana küfrediyor, şiddet uyguluyor, kızım benimle konuşmuyor, saygı duymuyor, oğlum/kızım bana güvenmiyor” yakarışlarını dinledim. Devamında ise genellikle “Bizim zamanımızda böyle değildi, ben yaşayamadım o yaşasın diye hiçbir şeyi esirgemedim, Allah’a şükür hiçbir şeye ihtiyacı yok, yapacağı tek şey ders çalışmak, bize saygılı davranmak vb. şeklinde kendilerini haklı, çocuğu suçlayıcı ifadelerle söze devam ediyorlar.
Danışanlarımla yaptığım seanslarda belirli bir aşamadan sonra ebeveynlerde farkındalık oluşuyor, hedeflerini belirliyorlar, hedeflerinin önündeki engelleri kaldırıyor, değişiyor, gelişiyor, daha mutlu ebeveyn oluyorlar. Ancak gerek kendileri gerekse çocukları koçluk öncesi geçen süreçte çok acı çekiyorlar. Eğer çocukta ve ebeveynde patolojik bir durum yoksa genellikle aile içindeki ilişkiler çocukların davranışlarında etkili oluyor.
İnsanların yaşamlarında en büyük değişiklik eşle ve çocukla yaşamaya başladıklarında gerçekleşiyor. Bu değişiklikleri farkındalıkla yaşayan eşlerde çocukları ile ilgili keşkeler olmuyor ya da çok az duyuluyor.
Bilindiği gibi üç tip aile yapısı var:
– Otoriter (baskıcı) aile — bu tip ailede düzen var özerklik yok.
– Esnek aile — bu tip aile yapısında düzen (sistem) yok, çocuk için özerklik var.
– Demokratik aile — bu ailede ise hem düzen var hem özerklik var.
Çocuğundan şikayetçi ebeveynler en çok “esnek aile” özelliklerini gösterenler ile “otoriter aile” tipine yakın özellikler gösterenler.
Esnek ailede çocuğa çok fazla özerklik veriliyor, neredeyse her istediği yapılıyor ama evde kurallar net değil. Çocuk kaos içinde olduğunu hissediyor ve özdenetimi gelişmiyor bununla birlikte çocuk endişeli büyüyor.
Otoriter ailede de özgüvensiz çocuk yetişiyor. Eline geçirdiği ilk fırsatta o da gücünün yettiğine baskı uyguluyor.
Demokratik ailede hem düzen var hem de aile bireylerinde özerklik var. Anne baba sınırları net çizer ve bu sınırlar içinde çocuğa seçme hakkı verir. Çocuk kendini güvende hisseder, bir birey olarak gelişir ve kendi kararlarını kendisi vermeyi öğrenir, sorumluluklarını yerine getirir, haklarını bilir.
Böyle ailelerde slogan “talep edersen veririm, tartışırız, karar veririr, kararımıza da uyarız”
Çocuğumuzdan şikayet ederken parmağımız kendimizi göstermeli. Biz nasıl bir aileyiz, çocuğumuza “kaç yaşında” gibi kızıyoruz ya da seviyoruz sorularını kendimize sormalıyız.
Farkındalık, değişim ve gelişim ile aile içi iletişimdeki sorunlar çözülebilir.

Leave a Reply